Czym SIBO różni się od IMO?

SIBO (ang. Small Intenstinal Bacterial Overgrowth) jest stanem, w którym dochodzi do nadmiernego przerostu bakterii w jelicie cienkim. Normalnie jelito cienkie zawiera znikomą ilość bakterii w porównaniu z jelitem grubym. Z kolei IMO (ang. Intestinal Methane Overgrowth) jest specyficznym typem SIBO, w którym główną rolę odgrywają metanogeny – archeony. W odróżnieniu od typowego SIBO, w którym nadmiernie namnażają się bakterie produkujące wodór, w IMO powstają organizmy produkujące metan, takie jak Methanobrevibacter smithi. Mimo podobieństw przypadłości te charakteryzują się różnymi objawami, które zostały wymienione poniżej.

Objawy SIBO

W przypadku SIBO bakterie, które zwykle występują w jelicie grubym, namnażają się w jelicie cienkim, co może powodować objawy takie jak:

• wzdęcia,
• bóle brzucha,
• gazy,
• niestrawność,
• biegunki lub zaparcia.

Do 2020 roku niezależnie od rodzaju przerostu drobnoustrojów w jelicie, namnażające się mikroorganizmy nazywano SIBO lub SIBO-metanowe. W późniejszym czasie wyróżniono również IMO ze względu na inny rodzaj produkowanych drobnoustrojów.

Objawy IMO

Jako główne objawy IMO można wyróżnić:

• zaparcia — najczęstszy objaw, są następstwem upośledzonej ruchliwości jelit — wiele badań wskazuje na ścisły związek między stężeniem metanu a częstością zaparć.
• wzdęcia – konsekwencja nadmiernego gromadzenia się gazu w jelitach.
• otyłość – badania wskazują, że przerost metanogenów wiąże się z wyższym BMI.
• niedobory pokarmowe – przerost archeonów może prowadzić do niedoborów w organizmie m.in. witaminy B12 oraz niedożywienia pacjentów.

U kogo może wystąpić IMO?

Osoby narażone na IMO zaliczają się do różnych grup ludzi, ale pewne czynniki mogą zwiększać ryzyko jego rozwoju. Oto kilka grup osób, które są bardziej narażone na IMO:

Osoby z zaburzeniami motoryki jelit

Zmniejszona ruchliwość jelit może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów, w tym archeonów metanogennych. Choroby takie jak zespół jelita drażliwego (IBS), zwłaszcza typ zaparciowy (IBS-C), są często związane z IMO.

Osoby po operacjach brzusznych

Chirurgiczne zabiegi mogą wpłynąć na zmiany w układzie pokarmowym, co prowadzi do zaburzeń anatomicznych, które sprzyjają nadmiernemu wzrostowi drobnoustrojów w jelitach.

Osoby z chorobami metabolicznymi

Cukrzyca, choroby tarczycy oraz inne zaburzenia hormonalne mogą wpływać na motorykę jelit, co z kolei może sprzyjać rozwojowi IMO.

Osoby z zaburzeniami immunologicznymi

Osłabiony układ odpornościowy może nie być w stanie skutecznie kontrolować populacji mikroorganizmów w jelitach, co sprzyja ich nadmiernemu rozrostowi.

Osoby z wcześniejszymi epizodami SIBO

Ci, którzy mieli już epizody SIBO, mogą być bardziej narażeni na rozwój IMO, szczególnie jeśli leczenie nie było w pełni skuteczne.

Osoby stosujące niektóre diety

Dieta bogata w fermentujące węglowodany (np. dieta bogata w FODMAP) może sprzyjać wzrostowi archeonów metanogennych.

Osoby przyjmujące antybiotyki i probiotyki

Długotrwałe lub częste stosowanie antybiotyków albo probiotyków może zaburzać równowagę mikrobiologiczną jelit, co może sprzyjać nadmiernemu wzrostowi archeonów metanogennych.

Osoby z chorobami przewodu pokarmowego

Choroby takie jak celiakia, przewlekłe zapalenie trzustki, czy choroba Leśniowskiego-Crohna mogą predysponować do rozwoju IMO poprzez różne mechanizmy zakłócające normalną funkcję jelit.

Jak wygląda diagnostyka IMO?

Główną metodą diagnostyczną IMO jest test wodorowo-metanowy, który można wykonać u nas — w SIBO Instytucie w Bydgoszczy. Test ten mierzy on poziom metanu (CH4) i wodoru (H2) w wydychanym powietrzu.

Test wodorowo-metanowy jest nieinwazyjnym i bezpiecznym dla pacjenta badaniem, które opiera się na analizie gazów w wydychanym powietrzu. Badanie trwa do 3 godzin. Pierwsza próba pobierana jest na czczo, a kolejne dziewięć w odstępach 15-20 minut po wypiciu specjalnego roztworu z glukozą lub laktulozą. Przez całą procedurę zalecane jest pozostawanie w spoczynku i unikanie aktywności fizycznej, nawet spaceru. Wydychane gazy mierzone są przy pomocy zaawansowanego i niezwykle czułego urządzenia QuinTron BreathTracker SC. w SIBO Instytucie w Bydgoszczy.

Jak leczyć IMO?

Leczenie IMO wymaga podejścia wieloaspektowego, które może obejmować farmakoterapię, zmiany dietetyczne i wsparcie probiotyczne. Oto szczegółowe informacje na temat leczenia IMO:

• Farmakoterapia – antybiotyki są podstawą leczenia IMO, ponieważ mają na celu redukcję nadmiernej populacji archeonów metanogennych w jelitach.
• Zmiany dietetyczne — dieta o niskiej zawartości FODMAP (fermentujące oligo-, di-, mono-sacharydy i poliole) może zmniejszyć ilość substratów dostępnych dla mikroorganizmów, co może pomóc w redukcji objawów.
• Probiotyki – mogą wspierać zdrową równowagę mikroflory jelitowej. Szczególnie skuteczne mogą być probiotyki zawierające szczepy bakterii, które wspomagają zdrowie jelit, takie jak: Lactobacillus reuteri, które obniżają produkcje metanu oraz łagodzą objawy przewlekłych zaparć.

SIBO i IMO — różnice

Leczenie IMO wymaga zindywidualizowanego podejścia, które łączy farmakoterapię, zmiany dietetyczne, wsparcie probiotyczne i modyfikacje stylu życia. Współpraca z doświadczonym lekarzem i dietetykiem klinicznym jest kluczowa dla skutecznego zarządzania tym schorzeniem.

Również może Cię zainteresować: Czym jest suplement diety?

Dlatego jeśli zmagasz się z tym problemem, nie zwlekaj i zgłoś się do SIBO Instytutu po fachową pomoc!